Beat My Fears

Hoi! Ik ben L., 31 jaar en ik woon in de Randstad. Sinds 2008 heb ik last van dissociaties (waar je onder aan deze pagina meer over kunt lezen) en in de loop van de tijd kreeg ik ook steeds meer last van angsten. Als afgestudeerd journaliste hou ik erg van bloggen en schrijven. Toen ik ontdekte dat er nog geen (positieve) blog of website is van iemand met dissociaties en medicijnen, besloot ik deze zelf te gaan opstarten. Om misschien medemensen met dissociaties te inspireren, ‘onwetenden’ er kennis mee te laten maken, maar ook gewoon over vrolijke dingen en mijn leven te bloggen natuurlijk!

Maar wie ben ik verder? Ik ben webredacteur bij een culturele site. Ik ben heel vaak in het theater te vinden. Ik hou van radio luisteren en dan vooral naar Rob Stenders. En van schrijven en Ben&Jerry’s ijs. Mijn lievelingsblog is die van Marlous. Ik word gelukkig als de nieuwe theaterbrochures op de deurmat liggen. En van de wekelijkse reclamefolders doorbladeren. Ik wil altijd met iedereen op de foto. Ik kijk graag Grey’s Anatomy en Wie is de Mol?. Mijn muzieksmaak is breed: ik hou van Muse, Linkin Park, Justin Timberlake en Anouk, maar ook van Blof, The Opposites, Michael Jackson, De Jeugd van Tegenwoordig en musicalnummers. Hiphop is mijn grootste muziekliefde; ik zet vaak op Spotify een hiphop-playlist aan. Ik ben een koukleum. Ik hou van shortjes en rokjes, maar dan wel met een panty eronder.

Deze weblog gaat dus over mijn leven, including het leven met dissociaties, derealisatie en depersonalisatie, en angst/paniekaanvallen. Ik zal hieronder een iets uitgebreidere uitleg over dissociaties en de angsten geven.

Dissociaties
Sinds begin 2008 heb ik last van dissociaties, of zoals ik ze zelf vaak noem, ‘vaagheidsaanvallen’. Tijdens een ‘aanval’ is de wereld ‘vaag’. Ik wéét nog wel dat ik op aarde ben en wat ik zeg en doe, maar aan de andere kant lijkt het of ik in een soort film leef, en de wereld om mij heen ver van mij af staat. De buitenwereld komt raar of onwerkelijk over. Net ook of alles wat je doet of ziet pas een seconde later bij je aankomt. Tijdens de momenten van depersonalisatie/derealisatie (dp/dr) heb ik ook soms dat ik wel wéét dat ík het ben die aan het praten is, en ook heb ik wel invloed op wat ik zeg, maar toch lijkt het niet helemaal mijn stem te zijn. Verder herken ik mezelf ook geregeld niet in de spiegel, maar eigenlijk heb ik dit al heel veel jaren. Het is moeilijk het concreter te maken, en misschien kun je je niet voorstellen dat het zó erg en zó heftig kan zijn, maar dat is wel zo. Het is gewoon zo’n ontzettend rotgevoel. Je ‘bent’ er gewoon niet echt.
De ‘aanvallen’ kosten me ook veel energie. Daardoor ben ik sneller moe dan veel andere mensen. Ook ben ik tijdens, en ook in de aanloop naar een aanval, erg in mezelf gekeerd en kortaf. Ik kan ook weinig prikkels aan dan: de radio aan is me soms al teveel op zo’n moment, of veel gepraat om me heen. Ook zonlicht is bijvoorbeeld moeilijker te verdragen. En als het een ‘heftige aanval’ is, voel ik me ook in paniek.

Hoe vaak ik een aanval heb, verschilt enorm. Ik heb er sowieso veel meer last van als ik stress heb, ook al is het onbewuste stress. Maar sowieso een paar keer per maand heb ik een aanval, klein of groot.  Het kan een paar uur duren of een paar dagen. De aanvallen verschillen ook in heftigheid. Soms heb ik een kleintje, waar ik dan gewoon wel mee kan leven, en gewoon doorga met doen wat ik aan het doen was. Afleiding helpt sowieso goed bij een lichte aanval, vaak ebt hij daardoor weg. Alleen bij een heftige aanval helpt dat niet.

Ik kan door mijn dissociaties ook niet op vakantie. Een paar dagen weg is al een enorme opgave voor me.

Voor de dissociaties zijn helaas geen medicijnen of therapie.

Angst en paniekaanvallen
Ik heb tot juni 2011 ongeveer een half jaar bij een psych gelopen waar we niet echt verder kwamen, en daarna ben ik er naar eentje geweest die gespecialiseerd is in dissociaties. Maar daar ben ik maar twee keer geweest. Zij zei dat het voornamelijk voor mij, omdat ik nog zo jong ben, van belang is ‘te gaan leven’. Hierna heb ik geen hulp meer gehad. Tot begin 2013, toen ik op aanraden van m’n huisarts toch weer hulp heb gezocht en naar de GGZ ben gegaan. Ik heb hier een intake gehad en daarna ben ik bij een psychiater beland. Dit was dan dus niet echt voor mijn dissociaties, waar niks aan te doen is, maar voor mijn angsten. Ik kreeg namelijk steeds meer angsten en paniekaanvallen, en werd daardoor steeds meer beperkt in mijn leven. Hopelijk verminderen door het werken aan mijn angsten ook mijn dissociaties. Sinds 12 april 2013 slik ik medicijnen, antidepressiva (sertraline), voor mijn angsten.
Door allerlei omstandigheden (vanuit de GGZ) heb ik in 2013 eigenlijk alleen intakegesprekken en twee medicijngesprekken gehad, en verder niets. Na een klachtenbrief en goed gesprek ben ik in januari 2014 weer met een vrij schone lei opnieuw begonnen bij de GGZ. Ik heb vervolgens PMT (psychomotorische therapie) gehad voor een aantal van mijn angsten, en ook om te helpen mijn dissociaties wat meer te kunnen controleren. Een keer in de vier weken evalueerde ik met mijn psycholoog deze sessies. Ook heb ik een tijdje ook nog één keer in de week een therapeut gehad die bij me thuiskwam om me in real life te helpen een angst van me te overwinnen.
De PMT, en ook de therapeut die bij me thuiskwam, ervaarde ik als nuttig; de sessies met de psycholoog niet maar die nam ik voor lief. Ik slik op dit moment (augustus 2017) nog steeds sertraline.

8 gedachten over “Beat My Fears

  1. Hey,
    Door middel van een zoekopdracht op Google kwam ik hier terecht. Ik herken een hoop in jouw verhaal Het dis, dr/dp, paniekaanvallen en angsten.
    Super dat je er zo open over durft te bloggen. Ik blog zelf onder een pseudoniem, maar dat heeft ook te maken met de reden dat ik last heb van bovenstaande dingen. Afijn….ik ga hier eens lezen..vind het wel interessant om te lezen hoe een ander hier mee omgaat. Groetjes

    Leonie

    (juni 9th, 2013)

    thanks voor je reactie! Ik zal jouw blog ook even bekijken :)

  2. Mooi geschreven!

    Zelf herken ik mij hier zeer erg in.

    Het probleem voor is vooral dat ik denk dat andere mensen het niet zullen begrijpen, en denken dat je je eigen aanstelt. Want iedereen voelt zich wel eens moe of een beetje vaag

  3. hoi.
    goeie blog! ik kan je PRI therapie aanraden.
    na meer dan 12 jaar bij ”normale” psychologen en psychiaters te zijn geweest heb ik in PRI de kern ontdekt!
    het boek de herontdekking van het ware zelf van ingeborg bosch (oprichtster van PRI) was zo’n eye ( en heart) opener voor me. ”the things we fear the most have already happend”

    Deze therapie vorm móet de wereld in. vandaar mijn oproepje hier :)
    succes met al je creatieve plannen! ik blijf volgen

  4. DIS is echt wel een erkende stoornis en er is ook wel een behandeling voor. Helaas maar in een aantal beperkte GGD
    instellingen. Ik ben zelf met een behandeling bezig, die 5 jaar
    duur. Is heel intensief, maar ik heb het het idee dat er wel vooruitgang in zit.
    Misschien eens vragen bij de GGD bij jou in de regio?

    Beat My Fears

    (augustus 22nd, 2017)

    Thanks, ik ga eens kijken :)

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *